Παύλος Γερουλάνος ++

Τελικά, έχουν δίκιο όσοι λένε ότι μια στιγμή μπορεί να σου αλλάξει ολόκληρη τη ζωή. Αυτή η στιγμή για τον νέο και γοητευτικό 43χρονο υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο ήρθε πριν ακριβώς από είκοσι χρόνια.

Ετος 1989, Βοστώνη Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Ο σπουδαστής του Χάρβαρντ στον τομέα της δημόσιας διοίκησης Παύλος Γερουλάνος μπαίνει σε ένα βιβλιοπωλείο. Αρχίζει να ξεφυλλίζει βιβλία διαλέγοντας αυτά που θα αγοράσει. Σταματάει σε ένα σταντ με ενδιαφέροντες τόμους. Τους ίδιους τόμους που φυλλομετρά και ένας ακόμη Ελληνας που βρίσκεται εκείνη την περίοδο στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού για να κάνει το διδακτορικό του, ο Γιώργος Παπανδρέου. Οι δύο άνδρες πιάνουν κουβέντα και γίνονται φίλοι. Τους ενώνει η ίδια εμμονή για τη νεοτερικότητα και η προσδοκία να αλλάξουν την κοινωνία. Εκείνη την ημέρα ανταλλάσουν τηλέφωνα και κανονίζουν να ξανασυναντηθούν.

Το πρώτο κοινό τους εγχείρημα ήταν εκείνα τα χρόνια η ίδρυση μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης με τον τίτλο «Ιδρυμα Ελληνικού Δυναμικού» («Hellenic Resources Institute»), η οποία στόχευσε στη δικτύωση των Ελλήνων που ζούσαν στο εξωτερικό. Με αρκετό τρέξιμο, βρήκαν περίπου διακόσιους εθελοντές για να λειτουργήσει η οργάνωση που είχε μια πρωτοτυπία: δεν είχε επικεφαλής, ούτε πρόεδρο ούτε αντιπρόεδρο, ούτε γραμματέα.

Οταν αποφάσισαν να επιστρέψουν στην πατρίδα, σκέφτηκαν να αναθέσουν σε έναν Ελληνα φοιτητή τη συνέχιση της λειτουργίας της οργάνωσης, χωρίς όμως να έχει ουσιαστικές εξουσίες. Λίγες ημέρες αργότερα, μαθαίνουν ότι ο διάδοχός τους είχε ορίσει και πρόεδρο και αντιπρόεδρο και γραμματέα, με αποτέλεσμα τα μέλη που είχε το ίδρυμα να αποχωρήσουν και έτσι να διαλυθεί! Αυτήν την ελληνική νοοτροπία τη συνάντησαν ακόμη πολλές φορές μπροστά τους.

Μετά το πανεπιστήμιο, ο καθέένας ακολουθεί τον δικό του δρόμο. Ο Γιώργος Παπανδρέου ακολουθεί τον χώρο της πολιτικής περισσότερο ενεργά και ο Παύλος Γερουλάνος αρχίζει την επαγγελματική του ανέλιξη συνεργαζόμενος με την τράπεζα Alpha Finance και αργότερα με την Barclays.

Από τζάκι

Αν και προέρχεται από οικονομικά ευκατάστατη οικογένεια, δεν σκέφτηκε ούτε για μια στιγμή να κάθεται χωρίς να δουλεύει. Γόνος καλής οικογένειας, με συντηρητικές πολιτικές καταβολές, διαθέτει όνομα βαρύ σαν ιστορία.

Ο πατέρας του Μαρίνος υπήρξε μεταπολιτευτικά γενικός γραμματέας του υπουργείου Συντονισμού επί υπουργίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Συν τοις άλλοις, είναι δισέγγονος του Αντώνη Μπενάκη (του ανθρώπου που διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών του Ελευθέριου Βενιζέλου και δημιούργησε το γνωστό Μουσείο Μπενάκη) από το σόι της μητέρας του, αλλά και δισέγγονος επίσης του Μαρίνου Γερουλάνου (του Κεφαλλονίτη γιατρού που ίδρυσε το Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας) από το σόι του πατέρα του.

Κάτι που δεν ξέρουν επίσης πολλοί είναι ότι ο προπάππους του Αντώνης Μπενάκης ήταν αδελφός της συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα, η οποία ήταν και προγιαγιά του Αντώνη Σαμαρά. Με άλλα λόγια, Σαμαράς και Γερουλάνος είναι δεύτερα εξαδέλφια. Και η τύχη τα έφερε έτσι, ώστε ο ένας να παραδώσει πριν από λίγες ημέρες το υπουργείο Πολιτισμού στον άλλον! Γι’ αυτό και υπήρχε τόση οικειότητα μεταξύ τους στην τελετή παράδοσης - παραλαβής και μιλούσαν στον ενικό…

Στην πολιτική

Πάμε ξανά μερικά χρόνια πίσω. Το 1996 ο Γιώργος Παπανδρέου είναι υπουργός Παιδείας και σκέφτεται να εκμεταλλευτεί τις γνώσεις του 30χρονου, τότε, καλού του φίλου Παύλου Γερουλάνου. Τον διορίζει στο διοικητικό συμβούλιο του Εθνικού Ιδρύματος Νεότητας. Το παιδικό του πρόσωπο ξεγελάει. Στην πρώτη συνεδρίαση του Ιδρύματος τον υποδέχεται η γραμματέας και τον ρωτάει: «Εσείς πρέπει να είστε βοηθός από το γραφείο του κυρίου Γερουλάνου, σωστά; Μήπως ξέρετε τι ώρα θα έρθει ο ίδιος για να ξεκινήσουμε;».

Εκτοτε, θα μπει και θα βγει πολλές φορές από τον χώρο της πολιτικής, με την ευρεία έννοια του όρου. Μόλις λήγει η θητεία του στο Εθνικό Ιδρυμα Νεότητας, αποφασίζει να ασχοληθεί με την οικογενειακή του επιχείρηση στα ιχθυοτροφεία Κεφαλλονιάς. Οχι όμως για πολύ!

Το 1999 επιστρέφει ως σύμβουλος στο πλευρό τού Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος πλέον έχει γίνει υπουργός Εξωτερικών. Μένει δίπλα του μέχρι την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές της 7ης Μαρτίου του 2004.

Εκείνη την αναμέτρηση τη ζει από πολύ κοντά, καθώς μετέχει ενεργά στην προεκλογική καμπάνια. Μάλιστα, στο debate του Φλεβάρη του 2004 ο Γιώργος Παπανδρέου παίρνει για σύμβουλο μαζί του μέσα στο στούντιο της ΕΡΤ μόνο τον Παύλο Γερουλάνο.

Ηταν τόσο στενή η συνεργασία τους, που ακόμα και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ο γαλανομάτης σύμβουλος με την trendy φαβορίτα και το καλογυμνασμένο σώμα τού έγραφε σημειώματα με παρατηρήσεις και του τα έστελνε με τη βοήθεια της μακιγιέζ της ΕΡΤ. Κάποιοι κακεντρεχείς στη Χαριλάου Τρικούπη όμως δεν έβλεπαν με καλό μάτι την ανέλιξή του και του χρέωσαν μεγάλο μέρος από την ήττα που είχε υποστεί τότε το ΠΑΣΟΚ από τη Νέα Δημοκρατία.

Εκείνος ξαναφεύγει από την πολιτική και πηγαίνει να εργαστεί σε μια πολυεθνική. Η δουλειά του πλέον είναι να αναζητεί νέους και ικανούς μάνατζερ για συμβούλους σε θέματα διοίκησης προσωπικού.

Και όταν ο Γιώργος Παπανδρέου σχηματίζει κυβέρνηση, του αναθέτει το νευραλγικό και συγχωνευμένο υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Ο Παύλος Γερουλάνος αντιπαθεί τα κοσμικά γκαλά και προτιμά να τρώει με φίλους στο σπίτι του ή έξω. Ως υπουργός όμως τώρα θα πρέπει να τα συνηθίσει…

Το alter ego του Γιώργου

Οσο ξαφνικά έχασαν τον Παύλο Γερουλάνο τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ το 2004 έπειτα από την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές άλλο τόσο ξαφνικά τον ξαναβρήκαν μπροστά τους το 2006. Αυτή τη φορά ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρόεδρος του Κινήματος του αναθέτει τη θέση του… διευθυντή του γραφείου του προέδρου! Ελάχιστοι από το επονομαζόμενο «βαθύ ΠΑΣΟΚ» είδαν με καλό μάτι την επάνοδό του και μάλιστα σε ένα τόσο σημαντικό πόστο.

Από τη μια πλευρά βρισκόταν ένας τύπος με γενειάδα τριών ημερών ο οποίος γνώριζε άπταιστα αγγλικά (σαφώς καλύτερα από τα ελληνικά) και έγινε μέλος μόλις το 2001 και από την άλλη πλευρά όλοι οι πολιτικοί που συμπορεύτηκαν με τον Ανδρέα Παπανδρέου από τη δεκαετία του ’70.

Εκείνος όμως δεν πτοείται. Ακούει αλλά δεν μιλάει. Δεν διαγκωνίζεται για μια φωτογραφία δίπλα στον πρόεδρο, ούτε παίζει πολιτικά παιχνίδια. Κάνει αθόρυβα τη δουλειά του, κάτι που εκτιμά ο Γιώργος Παπανδρέου έπειτα από τόσα χρόνια συνεργασίας.

Η σύζυγος, οι κόρες, ο Μάγκας και το... κόλλημα

Σημαντικό στήριγμά του θα είναι όλον αυτόν τον καιρό η όμορφη σύζυγός του Λάρα Μπαράζι, κόρη ενός Σύριου χριστιανού επιχειρηματία που είχε φύγει από την πατρίδα του κυνηγημένος από το καθεστώς του Ασαντ. Είχαν γνωριστεί στη Βοστώνη, παντρεύτηκαν και απέκτησαν δύο κόρες, την Τατιάνα και την Αλεξάνδρα. Μέλος της οικογένειας θα γίνει αργότερα και ο… Μάγκας, ένα ταλαιπωρημένο, αδέσποτο σκυλί που είχε βρει στη Βασιλίσσης Σοφίας, λίγα μέτρα πιο κάτω από το σπίτι του, το οποίο ήταν και είναι στο Κολωνάκι. Αλλωστε, Μάγκας ήταν και το όνομα ενός σκύλου σε ένα μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα.

Την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας εμπλουτίζει τη συλλογή του από αναμνηστικές καρφίτσες Ολυμπιάδων (pins), για την οποία είναι υπερήφανος. Εχει σχεδόν όλες τις καρφίτσες από όλες τις χρονιές των Αγώνων και από όλες τις χώρες. Μάλιστα, εάν βρει κάποια σπάνια καρφίτσα στο Internet, σπεύδει να την αγοράσει.

Στα θρανία με τα τέκνα του τέως

Στους φίλους του Παύλου Γερουλάνου δεν συγκαταλέγεται μόνον ο νυν πρωθυπουργός αλλά και ο γιος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου, ο Παύλος! Οι δύο άνδρες ήταν συμμαθητές στο Ελληνικό Κολέγιο του Λονδίνου, το οποίο είχε ιδρύσει ο τέως και από το οποίο πέρασαν εκατοντάδες αξιόλογες προσωπικότητες της διασποράς, όπως οι απόγονοι των μεγάλων εφοπλιστικών οικογενειών Γουλανδρή και Χανδρή, ο έτερος στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου Φίλιππος Στράτος, ο Γιάννης Πατέρας και ο Γκίκας Γκούμας. Ο νέος υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού έκανε επίσης παρέα και με την Αλεξία Γλίξμπουργκ στα γυμνασιακά του χρόνια. Αλλωστε, ο πατέρας τού Παύλου Γερουλάνου ήταν υπασπιστής στην αυλή του βασιλιά!

Espressonews.gr

http://www.facebook.com/karahalios

Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης

Τρίτη 25 Αυγούστου του πύρινου έτους 2009.
Χολαργός Beach

Στην σκληρή Σοβιετική άνοιξη το κρύο και το χιόνι δεν επιτρέπουν την δημιουργία λουλουδιών. Σπάνια όμως συμβαίνει κι αυτό με ένα-δύο είδη που μετα βίας αναδύονται μέσα στην παγωμένη στέπα. Το κυκλάμινο και την ανεμώνη.

Και όταν οι ψυχές καταψύχονται στην θέα του καμένου δάσους, στην σκέψη της μολυσμένης λίμνης Μαραθώνα, στις αυξημένες πωλήσεις των εταιριών που εμπορεύονται εμφιαλωμένο νερό, το μυαλό οδηγείται απαρέγκλιτα στην λειτουργία του κράτους, όπως μας έμαθαν να το λέμε.

Αντίδοτο δεν υπάρχει και ποτέ δεν ανακαλύφθηκε στις μεταθανάτιες συζητήσεις στα κανάλια, στις δημιουργίες διακομματικών επιτροπών, στις ατέρμονες καφετζίδικες προσεγγίσεις.

Ο Έλληνας είναι διασταύρωση Porche Cayenne με τραχανοπλαγιά, επαναστατικής οργάνωσης με κοτζαμπάση, μαχητή του PKK με επαγγελματία δοσίλογο. Δεν ακούει και δεν καταλαβαίνει παρά μόνο την παραληρηματική διάλλεκτο της παράδοξης λογικής που του κληρονόμησε η ιστορία του.

Δεν οργανώνεται διότι δεν είναι σικ, οργανώνεται και λέγεται κνίτης η πρασινοφρουρός.
Δεν συμμετέχει στην λήψη αποφάσεων γιατί είναι χαλαρός με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία του, όμως σου τρώει μερικά μέτρα απο το το εξοχικό σου οικόπεδο και αντί να λέτε καλημέρα και να χαμογελάτε όποτε βρισκόσαστε, συναντιόσαστε για χρόνια στην ευελπίδων με στρατιά δικηγόρων...Συμμετέχει και φτιάχνει βίλλες...

Μέσα σε δυο χρόνια καταφέραμε και διώξαμε το 30% των τουριστών, κάψαμε το 20% των δασών και κατεβάσαμε την πιστοληπτική μας ικανότητα στο επίπεδο χωρών που δεν τις βρίσκεις ούτε στον χάρτη.

Αλλά όταν βλέπεις έστω και ένα κυκλάμινο να καταφέρνει να βγεί απο το πυκνό χιόνι και με το λουλούδι του να δίνει το μοναδικό σημάδι ζωής και ελπίδας στον περαστικό, τότε ευγνωμονείς τον Στραβίνσκυ που προσεκτικά το 1913 συνέθεσε αυτό το κορυφαίο μουσικό (και πολιτικό για εμένα) έργο, την Ιεροτελεστία της Άνοιξης.

Σε μία σουρεαλιστική αναγωγή θα μπορούσε το Πασοκ να παίξει τον ρόλο του κυκλάμινου στην Ελληνική κοινωνία και την άνοιξη να ξαναγεννηθεί τουλάχιστον η ελπίδα.

Βέβαια, για σημαντικό τμήμα του Ελληνικού λαού, και μόνο η λέξη Πασοκ αποτελεί ταμπού, κάτι σαν κακόγουστη μόδα. Μπορώ να θυμηθώ τα αγοράκια που πήγαιναν στην σχολή Μωραίτη, με τα ακριβά τους παπούτσια, το ξεβαμμένο Levi's και την Αυγούλα στην μασχάλη. Μπορώ επίσης να θυμηθώ τον κοριό Μαυρίκη και γιουσουφάκι αργότερα του αμαρτωλού στρατηγού του Μητσοτάκη να καίει τις νύχτες τα εκλογικά κέντρα του Πασοκ.
Μπορώ επίσης να θυμηθώ και εκατοντάδες νοσταλγούς υδραυλικούς που πάντα επέμεναν ότι στην χούντα κονομάγανε.

Ναι, όλοι αυτοί δεν μπορούνε να ακούσουν λέξη για Πασοκ. Προτιμούν να ονομάζουν τα σχέδιά του μακέτες και όταν ολοκληρώνονται τεράστια έργα να τρέχουν πρωί-πρωί με τα ψαλίδια να κόψουν αυτοί την κορδέλα των εγκαινίων. (ποιός δεν θυμάται τον δήμαρχο Αθηναίων Δ. Αβραμόπουλο να πηγαίνει στα Λιόσια!! να εγκαινιάσει αντιπλημμυρικά και άλλα έργα?)

Η άνοιξη θα έρθει είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι και το ζητούμενο αυτή την φορά δεν είναι μία κυβέρνηση που θα μας κάνει τα όνειρα πραγματικότητα διότι μεγαλώσαμε πιά και ξέρουμε ότι τα όνειρα παύουν όταν παύσει η οριζόντια στάση του σώματος...
Το ζητούμενο πιά είναι μία σταγόνα ελπίδα που χάθηκε στην τελευταία πενταετία με τους Πανάγους, με την κατασκοπεία της Vodafone, με τα δομημένα ομόλογα, με τους Ζαχόπουλους και τα Βατοπέδια.

Η άνοιξη είναι η εποχή που ξυπνάει την ελπίδα και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά.

http://www.facebook.com/karahalios

ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ !!

Βγήκα στο μπαλκόνι με ενα μπουκάλι νερό 1,5lt απο κόκα κόλα να ποτίσω τις μικροσκοπικές μου γλάστρες και τις 3 φασολιές που όψιμα φύτεψα.
Σε λίγα δευτερόλεπτα νάσου και οι φίλες μου οι δεκαχτούρες, ένα-δύο στην αρχή, 7-8 σε λίγα δευτερόλεπτα.

Ξέρουν ότι θα πάρουν φαγητό και προσγειώνονται στα πόδια μου, στο κάγκελο, στην τέντα.
Οι δύο απο τις τρείς φασολιές μου προέκυψαν αναρριχόμενες, φαινόμενο που έχω δεί πολλές φορές στους ανθρώπους που γνώρισα. Τις πότισα και άνοιξα το εξωτικό ντουλάπι, έβγαλα μία χούφτα μεγάλη σιτάρι και έγινε ο γνωστός χαλασμός.

Τις περισσότερες φορές κλείνω το παντζούρι για να απολαμβάνουν το φαγητό με άνεση, κάποιες άλλες φορές κάθομαι σκυφτός για να τις αναγκάσω να με πλησιάσουν στους 30-40 πόντους.

Η πίσω αυλή με τον κήπο και τα πεύκα είναι μία μικρή όαση. Τώρα τελευταία έχουν προστεθεί στην παρέα και 3-4 περιστέρια που παρότι πιό μεγαλόσωμα απο τις δεκαχτούρες ποτέ δεν τσαμπουκαλεύονται στο φαγητό. Τους αρκεί να μπορούνε να φάνε κι αυτά. Οι δεκαχτούρες όμως είναι σαν τους ανθρώπους και σαν τους λύκους, πρώτα τρώνε οι ισχυρότεροι και άμα μείνει κάτι τρώνε και οι ασθενέστεροι.

Αυτή είναι η μικρή μου παρέα στον Χολαργό. Και πραγματικά με βοηθάει όπως προχθές που ήμουν στο σουπερμάρκετ να θυμηθώ να πάρω και σιτάρι. (0,82 λεπτά το κιλό...ο φίλος μου ο Σταμάτης το πούλησε νομίζω στα 11 λετπτά..εμ πώς να μην είναι κεφάτος ο Βερόπουλος...)

Και κατόπιν μαζικής υπόδειξης του παλιού φίλου και συναδέλφου δημοσιογράφου Πάνου Μπουλούκου, έχω καθιερώσει και ένα πήλινο από γιαούρτι και πίνουν νερό τα πουλάκια στο μπαλκόνι. Μπράβο ρε Πάνο, σωστή παρέμβαση στα social networks!!

Της Παναγίας σήμερα, νεκρική σιγή στον Χολαργό σαν να έπεσε βόμβα νετρονίου.
Γιορτάζει η μισή Ελλάδα, οι ένοπλες δυνάμεις, οι ταγματασφαλίτες, τα μέα και τα σέα...

Μία τέτοια μέρα είχαμε κατέβει στην Τήνο για ρεπορτάζ με τον ατελείωτο Νίκο Ζερβονικολάκη και με βοηθούς μου τις υπέροχες Σταυρούλα & Μιράντα (τα λοιπά στοιχεία προστατεύονται απο σκύλο!!). Πήγαμε με το αντιτορπιλικό ΙΕΡΑΞ ( η ΣΦΕΝΔΟΝΗ δεν είμαι σίγουρος, έχω παίξει και στα δύο). Εννιά μποφόρ και έξω απο το λιμάνι της Τήνου κάναμε ..πάσα τους επισβιώσαντες-γερόντια απο τον περίφημο τορπιλισμό της Έλλης το '40 απο το αντιτορπιλικό σε μία ακταιωρό προκειμένου να μας βγάλει στο λιμάνι).

Μετά τα γνωστά, Παναγία της Τήνου, πρόβατα ταγμένα, τα μαγαζάκια να πουλάνε ασύστολα, οι πιστοί γονατιστοί να ανεβαίνουν απο το λιμάνι μέχρι την εκκλησία γονατιστοί και εμείς στο τότε μουράτο ξενοδοχείο Τango (η κάπως έτσι) για μία δήλωση απο τον A.Παπανδρέου.

Δυό μέρες αργότερα στο σαλόνι του Κυριακάτικου φύλλου της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ με γράφοντα τον Ζερβονικολάκη ο τίτλος είχε ως εξής:

ΜΠΑΓΚΛΑ ΝΤΕΣ !!

Και προς τι ο συνειρμός θα αναρωτηθείτε (και δικαίως). Ε λοιπόν, στο τρελό μου το μυαλό όλα κάπως συνδέονται, η σημερινή γιορτή της Παναγίας, το Μπάγκλαντές και η Ελλαδίτσα.

Απο το Μπάγκλαντες κατάγεται ο βραβευμένος με το νόμπελ ειρήνης 2006 Muhammad Yunus ιδρυτή της Grameen Bank που επι 30 και πλέον χρόνια μάχεται ενάντια στην φτώχεια.
Η παγκόσμια αναγνώρισή του, εκτός απο το νόμπελ, πρόσθεσε πριν τρείς μέρες ένα ακόμη βραβείο στην ατέρμονη συλλογή του, αυτή την φορά απο τον Μπάρακ Ομπάμα με το Presidential Medal of Freedom.

Και τόσο το τότε άρθρο του πολύ αγαπητού Νίκου Ζερβονικολάκη όσο και το project που ετοιμάζω για την Ελλάδα και τους φτωχούς της (model++) συνδέθηκαν στο παράξενο παζλ του μυαλού μου.

Και του χρόνου τον Ιούνιο ξεκινάμε !!

Θα μου πείτε πώς απο δεκαχτούρες μεταπηδάω σε micro finance...Είμαι σοσιαλιστής και παίρνω ληγμένα!!

Άντε λοιπόν να μας βοηθήσει η Μεγαλόχαρη να βοηθήσουμε και εμείς αυτό το ανύπαρκτο πράγμα που λέγεται πατρίδα.

Και όπως λέει και ο 'οργανωτής' ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ!!!

Χολαργός beach, 15 Αυγούστου 2009, γεμάτο μεσημέρι!

http://georgekarahalios.blogspot.com/

Loki, AJ, Matthew, Ashley, Bailey, Julian, Kelsey, Ailish & Charlie..

Saturday July 25, Greece. Ground temperature 40 Celsius

During my years in England I was a keen driver and always enjoyed learning the roads and the quick ways in London.
One element that helped me more in this was the extensive road signs with exact distances of places, like, Brixton 2.5 miles, Kent 4,5 miles etc
I always knew more or less my way as the years went by, but I always felt better reading these signs as they were not only reminding me I'm on the right way but somehow they were making me feel more secure. And the feeling of security is a great factor before we do anything.

In this present time we live, a number of issues are reminded to us but coincidences, watching a documentary, reading a blog, chating on facebook with a friend.

Here is an excellent example of how one woman, Cate Bolt, with 9 children in Australia helped me today to remember to put aside my silly problems and feel more confident and more secure.

http://georgekarahalios.blogspot.com/

ευτυχές ατύχημα

Χολαργός beach, Τρίτη 14 Ιουλίου σωτήριου έτους 2009 μετά το παραμύθι..

Σήμερα ξύπνησα υπερβολικά νωρίς, 2 την νύχτα λόγω μίας ακόμη αλλαγής του βιολογικού ρολογιού μου (που γενικά είμαι για ρολογά..)

Μου είχε τελειώσει το εβαπορέ το γάλα και αναγκάστηκα να ανακατέψω έναν κρύο νες με μέλι αντί του συνηθισμένου γαλλικού. Έβαλα μπρός το pc, έστριψα το πρώτο τσιγάρο και άρχισα να διαβάζω τα emails. Είχα μία όμορφη διάθεση, προδιάθεση η όπως αλλοιώς το λένε.

Πέρασαν αρκετές ώρες και το πρωί στις 08.45 βλέπω ένα μήνυμα στο facebook με πολύ κολακευτικά λόγια για τα ταλέντα μου κλπ κλπ. Πριν το διαβάσω ολόκληρο και για να το απολαύσω έφτιαξα έναν δεύτερο καφέ, έστριψα τσιγαράκι ( το στριφτό παίζει τους τελευταίους 3 μήνες, οπότε το αριστερό μου χέρι ήδη θυμίζει λίγο βαρυποινίτη ..) και εκεί επάνω στην καλή χαρά, διαπιστώσω ότι ο αποστολέας με έχει μπερδέψει με κάποιον συνεπώνυο και συνονόματο.

Χαμογελάω και απαντάω στον αποστολέα ότι δεν εγώ εκείνος, παρότι τα λόγια με περιγράφουν με μεγάλη ακρίβεια (έτσι θέλω να πιστεύω, και δεν το λέω επειδή είμαι εγώ αλλά αντικειμενικά είμαι ένα θαύμα χαχαχαχαχχαα. Παραλλαγή του 'όχι ότι είναι παιδί μου αλλά δεν είναι πανέμορφο' ?)

Ατύχημα λοιπόν αλλά μετά προκύπτουν 1-2 μηνύματα με τον αποστολέα, προκύπτει και ένα τηλεφώνημα και προέκυψε και ένας νέος φίλος στην ζωή μου. Έτσι συνομολογήσαμε στο τηλέφωνο.

Και λέω ότι υπάρχουν και ευτυχή ατυχήματα...

http://www.facebook.com/karahalios

Λουλουδού

Η λουλουδού με κοίταξε παράξενα που αντί για λουλούδια της παράγγειλα ένα μεγάλο φεγγγάρι για να φωτίζει τα ασημένια σου όνειρα. Μάλιστα, στην προσπάθειά της να μου δείξει την έκπληξή της, έκανε ένα βήμα και πέρασε μονομιάς τις δύο συνταξιούχες γοργόνες που χόρευαν στην πίστα, παραμέρισε υπουργούς και υψηλόβαθμα στελέχη αυτού του θρυλλικού κόμματος που δεν λέει να το βάλει κάτω και μου ψιθύρισε: '' Πώς είναι δυνατόν ένα χρυσό κορίτσι να έχει ασημένια όνειρα κύριε? '' και με ένα ίδιο βήμα, σαν αερικό, χάθηκε στο βάθος της κοσμικής ταβέρνας. Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να της δώσω μία εξήγηση διότι τέτοια μεγάλα ερωτήματα μόνο οι φιλόσοφοι που ζούσαν πριν δυόμισυ χιλιάδες χρόνια κατάφερναν να μου θέσουν και κανείς απο τότε μέχρι σήμερα.

Έτσι, την ώρα που κάναμε έρωτα, πήγα για λίγο κοντά της και της είπα: '' Αγαπητή μου λουλουδού, εσύ που χαράμισες τα νιάτα σου ανάμεσα σε νταμιζάνες κρασί και παράξενους ανθρώπους που επαναλαμβάνουν τα ίδια λόγια στις κομματικές τους εκδηλώσεις, εσύ που με το βήμα σου ξεπέρασες σε γρηγοράδα ακόμη και τον Λαμπράκη, εσύ κόρη του μεγάλου μας θρακιώτη θεού Διόνυσου κι εκείνης της μούσας που έχασε την παρθενιά της στα δάση του Πάρνωνα, μάθε καλή μου λουλουδού αυτή την μικρή ιστορία. Θα θυμάσαι βέβαια εκείνο τον πλούσιο πελάτη που κάποτε είχες και τον λέγανε Μίδα. Ναι, αυτόν που ότι άγγιζε γινότανε χρυσάφι. Ε, αυτός ο δυστυχής πατέρας της ματαιότητας άγγιξε κάποτε αυτό εδώ το κορίτσι και το έκανε χρυσό.

Έτσι, επειδή ο χρυσός κάνει τα πάντα αδύναμα να κινηθούν, το κορίτσι αυτό τις νύχτες που το σκοτάδι ήταν τόσο βαθύ που δεν φαινόταν ούτε μία γυαλάδα απο την χρυσαφένια της περιβολή, κρυφά έβγαινε απο το σώμα της με την θεική δύναμη που της έδινε η θέλησή της για ζωή και ελευθερία και με ένα βήμα σαν το δικό σου πεταγόταν ως το φεγγάρι. Τότε βέβαια ο άνθρωπος δεν είχε ούτε διαστημόπλοια ούτε πρωινές εκπομπές. Τότε, μέσα σ'εκείνη την μυθική εποχή, το καλύτερο ταξιδιωτικό γραφείο ήταν το όνειρο.Ονειρευόταν λοιπόν το χρυσαφένιο μου κορίτσι με πολύ δύναμη με πολύ δύναμη που αντλούσε απο τους θεούς προγόνους της και απο την ελευθερία που σαν μαγνήτης της τράβαγε μακριά απο την γή, μακριά απο κόμματα και άγια χώματα.

Έτσι λοιπόν καλή μου λουλουδού γινήκανε τα ασημένια της όνειρα, σαν παιδιά που γεννιώνται όταν η θέληση ταξιδεύει μακριά και γυρνάει πίσω σε κάποιο ξημέρωμα του Νοέμβρη σαν γεμάτο, τεράστιο φεγγάρι. Γιατί ποτέ τα όνειρα δεν φυλακίζονται παρά μόνο τα χρυσά σώματά μας που χωρίς να ρωτήσει άγγιξε αυτός ο τρελός βασιλιάς. Γι αυτό την ονόμασαν Θεοδώρα, επειδή βαθιά μέσα στα κύτταρά της φέρει τα σημάδια των πολύτιμων μετάλων που κουβάλησαν οι Δωριείς και με αυτά τα μέταλα χτίσαν τα μικρά διαμάντια που στολίζουν την φορεσιά του Πάρνωνα, αυτής της μυθικής πατρίδας που γέννησε και τους δικούς μου γονείς. Η μήπως νομίζεις οτι τυχαία η κορυφή του ονομάζεται Κρόνιο? Τυχαία νομίζεις ο Λεωνίδας ξεσπιτώθηκε και έτρεχε μακριά απο την Σπάρτη για να πολεμήσει τους Πέρσες στις Θερμοπύλες? Μα δεν ξέρεις ότι οι Πέρσες είχαν μόνο το χρυσάφι και τους έλειπε μόνο το όνειρο?. Γι αυτό εκστρατεύανε καθε τρείς και λίγο εναντίον της μικρής μας πατρίδας. Γιατί μόνο το όνειρο καλή μου λουλουδού ξεπερνάει σε ταχύτητα ακόμη και τα διαστημόπλοια. Και για να ζήσει ένας άνθρωπος μέσα στην χρυσή του πανοπλία χρειάζεται την ελευθερία του έρωτα που μας δίδαξε ο ο πατέρας Δίας. Και για να σε πείσω ότι είμαι κι εγώ πραγματικός θεός άκου κι αυτό: Την νονά μου, την γυναίκα που με βάφτισε την λέγαν Ασημένια, τον δε νονό μου Πάνο, γιός του Πάννα που μ'ενα φυσερό και λίγα κάρβουνα έλιωνε τα σίδερα και τα έκανε πέταλα για άλογα, κλαδευτήρια για τα βάτα του βουνού, σφυριά κι αμόνια για αυτό και τον φωνάζαν Γυφτοπάνο. Θυμάσαι μήπως το επάγγελμα του Ήφαιστου? Ε, ο νονός μου ήταν ο φτωχούλης του θεού, ο γιός του Ήφαιστου και της Καταιγίδας που μοιράστηκε την φτώχεια του με την αγκαλιά της Ασημένιας και μαζί κάνανε τρείς κόρες: Την Γεωργία, την Βουλή και την Χαρά. Ήταν η Χαρά που με έμαθε υα σκιερά μονοάτια του Πάρνωνα. ίσως ήμουν πέντε χρονών τότε που πρωτοανέβηκα σε άλογο που τρέχοντας μία μέρα χωρίς να το θέλω σταμάτησε μόνο του στα χρυσαφένια αλώνια. Μέχρι τότε δεν ήξερα καν ότι υπάρχουν θεοί. Μετά το έμαθα, μέσα στην ζωή.

Καταλαβαίνεις λουλουδού μου, προβλήματα έχουμε κι εμείς οι θεοί όπως κι εσείς οι θνητοί με την μόνη διαφορά ότι εμείς κοιτάμε απο πάνω προς τα κάτω, θωρούμε και αναστενάζουμε, ενώ εσείς άνω θρώσκετε κι ονειρευόσαστε. Γι αυτό η Ελλάδα είναι χώρα μαγική γιατί παντρεύει θεούς με θνητούς και φτιάχνει ιστορίες που ζηλεύουν οι λαοί της οικουμένης. Γι αυτό και το φεγγάρι κάποιες στιγμές μεγαλώνει για να χωρέσει περισσότερα όνειρα εκείνων των ανθρώπων που με τον έρωτά τους αγγίζουν την θεική καταγωγή τους''.

Η λουλουδού δεν μου ξαναμίλησε, ίσως γιατί ζήλεψε το χρυσό κορίτσι με τα ασημένια όνειρα. Κι εγώ ανάμεσα στον έρωτα και στο λήθαργο που φέρνει έχασα τον ύπνο μου ταξιδεύοντας μέσα στα μέταλα της κυταρικής μου μνήμης, περνώντας ποδοβολητά αλόγων, αμόνια, αλώνια και κορυφαία χιόνια.

http://georgekarahalios.blogspot.com

Δήλωση Τατούλη: ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Με χαρά αναδημοσιεύω την σημερινή δήλωση του Πέτρου Τατούλη σχετικά με το νέο μουσείο της Ακρόπολης. Καλό είναι να ακούμε αυτές τις φωνές που τις φιμώνουν τα δύο μεγάλα κόμματα.

===

Σάββατο, 20 Ιούνιος 2009

ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Μαζί με όλους τους ΄Ελληνες χαίρομαι για το καινούργιο, σύγχρονο μουσείο της Ακρόπολης και πιστεύω ότι θα δικαιώσει τις προσδοκίες του ελληνικού λαού στο μέλλον.

Επειδή όμως έχουν λεχθεί και γραφεί πολλές ανακρίβειες τις τελευταίες ημέρες για τo ρόλο μου σχετικά με αυτό, με αποκορύφωμα τη χτεσινή ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ, αισθάνομαι υποχρεωμένος να απαντήσω. Τα χτυπήματα δεν αποτελούν έκπληξη. Το ΠΑΣΟΚ από το 2004 προσπαθεί να συσκοτίσει το γεγονός ότι δεν είχε τηρήσει τη δέσμευσή προς τον ελληνικό λαό, να είναι έτοιμο το μουσείο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί με διαρροές να αποσιωπήσει την άρνησή της να δώσει οικονομικά στοιχεία για τη διαχείριση των οικονομικών του μουσείου, θέμα για το οποίο έχω υποβάλει Ερώτηση στη Βουλή -χωρίς να λάβω Απάντηση- και προτίθεμαι να επανέλθω. Η λάσπη λοιπόν εντάσσεται στο γενικότερο πόλεμο εναντίον όποιου έχει μια ανεξάρτητη και έντιμη φωνή.

Ας βάλουμε λοιπόν τα πράγματα στη θέση τους. Είναι γεγονός ότι το Μάρτιο του 2003, ως βουλευτής, υπέβαλα μαζί με άλλους επιστήμονες μηνυτήρια αναφορά, η οποία όμως δεν ήταν ενέργεια κατά του μουσείου, αλλά υπέρ των αρχαιοτήτων που είχαν βρεθεί στο οικόπεδο Μακρυγιάννη. Υπήρχε τότε ο φόβος ότι οι επεμβάσεις ήταν τόσο εκτεταμένες, που θα κατέστρεφαν επιτόπιες αρχαιότητες. Οι αρμόδιοι έπρεπε να προσέχουν, διότι ήταν οι ίδιοι που το 1989 είχαν γνωμοδοτήσει ότι το οικόπεδο ήταν «ελεύθερο αρχαιοτήτων». Ο εισαγγελέας Πρωτοδικών άσκησε δίωξη κατά παντός υπευθύνου το Φεβρουάριο του 2004, λίγο πριν από τις εκλογές της 7ης Μαρτίου. Όπως γνωρίζει και ο τελευταίος φοιτητής της Νομικής, οι εισαγγελείς ασκούν διώξεις μόνον αν οι ίδιοι κρίνουν από τα στοιχεία που συγκεντρώνουν ότι υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις για κάποιο αδίκημα και όχι επειδή κάποιος τους είπε κάτι.

Όταν ανέλαβα καθήκοντα Υφυπουργού Πολιτισμού, κάποιοι «ανέβασαν» το θέμα στην επικαιρότητα, διαστρεβλωμένο, 4 μέρες μετά τις εκλογές, για προφανή κομματική εκμετάλλευση. Θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι οι δικαστικές εκκρεμότητες που καθυστερούσαν τις διαδικασίες ήταν αποκλειστικά το Συμβούλιο της Επικρατείας και το Ελεγκτικό Συνέδριο και καμία σχέση δεν είχε η δίωξη του εισαγγελέα. Απόδειξη αυτού είναι ότι το πράσινο φως ελήφθη και από τα δύο Σώματα τον Ιούλιο του 2004, πολύ πριν λήξει η ποινική διαδικασία.

Προσπαθούν επίσης να αποκρύψουν το γεγονός ότι το μουσείο δεν είχε ούτε καν εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Δίνω στη δημοσιότητα έγγραφο της κ. Βαρβάρας Μπελεζίνη (http://www.trillion.gr/NMA_Belezini.pdf), Ειδικής Γραμματέως του Υπουργείου Πολιτισμού επί ΠΑΣΟΚ με ημερομηνία 4/3/2004, τρεις δηλαδή μέρες πριν από τις εκλογές του 2004, όπου φαίνεται πόσες εκκρεμότητες υπήρχαν προκειμένου να χρηματοδοτηθεί το έργο! Στον δε Οργανισμό ανέγερσης του νέου μουσείου (ΟΑΝΜΑ), ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν πανέτοιμος για να κατασκευάσει το μουσείο, δεν υπηρετούσε ούτε ένας μηχανικός!

Αφού βεβαιώθηκα ότι είχαν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία των επιτοπίων αρχαιοτήτων, προώθησα γρήγορα και αποτελεσματικά το έργο. Φρόντισα να στελεχωθεί ο ΟΑΝΜΑ με μηχανικούς, να τακτοποιηθούν οι εκκρεμότητες και να ενταχθεί το έργο στο Γ΄ ΚΠΣ το Νοέμβριο του 2004 για 85 εκατομμύρια ευρώ, να υπογραφεί τον ίδιο μήνα η σύμβαση με την κατασκευάστρια εταιρεία. ΄Ετσι ξεκίνησε η κατασκευή του έργου. Στη συνέχεια, για να μην δημιουργηθούν κλυδωνισμοί, διατηρήσαμε στη θέση του τον πρόεδρο κ. Παντερμαλή, μολονότι ήταν πρώην βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Όλα αυτά αποσιωπούνται, όπως αποσιωπήθηκε η προσπάθεια και η δουλειά όλων όσων συνέβαλαν στο σημερινό αποτέλεσμα, λες και το μουσείο έπεσε έτοιμο από τον ουρανό. Μετά από τις διαμαρτυρίες επωνύμων και ανωνύμων, αναγνωρίστηκε τουλάχιστον η συμβολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή τη δεκαετία του ’70 και της Μελίνας Μερκούρη και του Ζυλ Ντασσέν αργότερα, αλλά εξακολουθεί να παραμένει στο σκοτάδι η προσφορά των υπολοίπων πολιτικών στελεχών και των δύο κομμάτων, καθώς και των υπηρεσιακών παραγόντων, οι οποίοι επί τόσα χρόνια δούλεψαν για το έργο. Κάποιους τους πρόλαβα κι εγώ: το Λάζαρο Κολώνα, το Βασίλη Χανδακά, την ΄Ερση Φιλιπποπούλου -που επί 15 χρόνια ήταν η ψυχή του έργου- και τόσους άλλους. Πού είναι η αναγνώριση των υπαλλήλων του Υπουργείου, της Εφορείας, της ΥΣΜΑ, του ΟΑΝΜΑ, των πανεπιστημιακών καθηγητών, των αρχαιολόγων, των αρχιτεκτόνων, των συντηρητών, των τεχνιτών και τόσων άλλων που για πολλά χρόνια δούλεψαν για το μουσείο; Ο κ. Παντερμαλής δεν έκανε μόνος του το έργο. Γιατί δεν αναφέρονται τα μέλη, νυν ή πρώην, του Δ.Σ. του ΟΑΝΜΑ; Πού είναι επίσης οι ευχαριστίες προς όσους ιδιώτες συνέβαλαν οικονομικά στην εθνική αυτή προσπάθεια; ΄Ετσι θα προωθήσουμε το θεσμό των χορηγιών;

Θα έπρεπε να έχει γίνει μια ειδική εκδήλωση για να τιμηθούν οι εκατοντάδες που συνέβαλαν, και όχι να εξαντλούνται οι γιορτές σ’ επιδείξεις γκλαμουριάς, κούφια λόγια και κομματικούς «κατινισμούς». Μέχρι να γίνει αυτό, είμαι υπερήφανος που ανήκω κι εγώ, μαζί με όλους τους βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου, στην τιμημένη ομάδα των ακάλεστων! Γνωρίζω ότι έκανα το καθήκον μου και δεν χρειάζομαι άλλον έπαινο, όπως είχε γράψει στις 18 Νοεμβρίου 1979 για το ρόλο του στην ίδια υπόθεση ο Κωνσταντίνος Τρυπάνης, ο πρώτος Υπουργός Πολιτισμού που ασχολήθηκε με το θέμα, διδάσκοντας ήθος.



Τρίπολη, 20 Ιουνίου 2009
Πέτρος Τατούλης